Doel 3: 100% van onze voedingsproducten wordt verantwoord verkregen en bereid

Ontwikkeling van duurzame visserij: Onze normen voor wildvangst.

Wat is het probleem?

De mondiale visproductie staat onder druk vanwege illegaal vissen of overbevissing. De visserijgebieden in de EU zijn ook overbevist en recente hervormingen van het Gemeenschappelijke Visserijbeleid (GVB) zijn nog niet van kracht. Daarnaast zijn kritische vragen gesteld over een aantal vismethoden omdat zij soorten vangen die niet gewenst zijn en deze bijvangst vaak wordt verspild. In sommige gevallen kunnen vismethoden bovendien het ecosysteem van de zee beschadigen.

Wat is onze benadering?

Onze benadering is voor alle vis de norm van Forever Food Together te hanteren, die daarmee in 2020 moet voldoen aan de ‘verantwoord verkregen en bereid’ status.

Meer dan 15 jaar heeft de Iglo Group de ontwikkeling van normen voor duurzame visserijgebieden bevorderd met als doel het genereren van productieve visserijgebieden op de lange termijn, en daarbij drie strategieën gebruikt om onze doelen voor 2020 te bereiken.

- Gebruik van de Gedragscode voor verantwoorde visserij van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN als referentie om onze vis verantwoord te verkrijgen. We accepteren derhalve geen IOO (illegale, ongemelde en ongereglementeerde) vis of vis afkomstig uit overbeviste voorraden. Al onze in het wild gevangen vis is verantwoord gevangen waarbij de vangstlocatie volledig herleidbaar is.

- Lobbyen en samenwerken met organisaties die visgebieden beheren en met beleidsmakers om de principes van de code van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN over te nemen.

- Visgebieden stimuleren om deel te nemen aan certificatieprogramma’s die een verantwoord beheerde en duurzamer status verifiëren. Op dit moment voldoet de norm van de Marine Stewardship Council (MSC) het best aan de criteria van ons certificatieprogramma voor visgebieden.

Iglo heeft nu meer visproducten met een MSC-certificatie in meer landen dan enig ander levensmiddelenmerk in Europa.

case study